Anadolu'nun İsyanı

Yaşam için en önemli şey su .
Suyun içinde susuz kalanların filmini acı acı seyredin.
HES'leri duydunuz mutlaka ,ekosistem insan  eliyle
nasıl yok ediliyor ,Anadolu insanı nasıl mücadelede...
Mutlaka izleyin ve sizde paylaşın bu kısa film çok
kişiye ulaşsın.

''Çekimleri aylarca Anadolu'nun dört bir yanında süren
Anadolu'nun İsyanı kısa filmi tamamlandı.
 Filmin linkini paylaşarak Anadolu'nun
sesini duyuralım.
Film herhangi bir kar amacı güdülmeden,
konuya duyarlı insanların
gönülden destekleriyle tamamlanmıştır.
Amacı Anadolu'da HES'lere karşı
yürütülen mücadeleye destek olmak yeni bir soluk katmaktır .
 HES mücadelesi içerisinde bulunan herkes,
 bu çekimlerin yapıldığı bölgelerdeki bütün canlılar,
bu filmin dolaylı ya da dolaysız
destekçisidir. Bu nedenle film,
herhangi birinin isminin öne
çıkartılamayacağı bir anonim çalışmadır.''

http://vimeo.com/19937849

Kutularım hazır : ))

Mutlu olalım derneği için , kibrit kutusu etkinliğine katılmıştım.
Kutularımı tamamladım.Başka gönderecek olanlara da fikir olsun
diye fotoğrafladım.
İçlerine ne mi koydum ? 
Keçeden yaptığım hayvancıklar,bebekler,kolye uçlar,
stikerlar,deniz kabuğu,boyanmış taş,bandana,kalemtraş,
anahtarlıklar gibi.Tabi kutuların süslemesi de çok önemli :)
Birkaç kibrit kutusundan sonra , kendi kutumu kendim yaptım.
Üzerlerini ,dergilerden kestiğim ve çocukların seveceğini
düşündüğüm resimlerle süsledim,biraz sim sıktım.
Yarın da kutucuklar çocuklara ulaşmak üzere yola çıkacaklar.

Mutlu Olalım Derneği

Yetenek sizin blogunda, daha önce Mutlu Olalım Derneği'ne çocuklar için kartpostal etkinliği yapmış, şimdi de onlar için "kibrit kutusu etkinliği" başlatmışlar Özlem hanımla birlikte.Ben yeni öğrendim ve tabi hemen katılmaya karar verdim.


''Çocukları sevindirmek kadar güzel ne var şu dünyada, onların gözlerindeki minik bir ışıltı yeter insana, lütfen arkadaşlar, elinizden geleni yapın çünkü bu çocukların buna ihtiyacı var, desteğe ihtiyaçları var. Elinden iş gelmeyenler derneğin sitesindeki ihtiyaç listesine bir göz atsınlar, mutlaka yapabilecekleri birşey vardır....''

Nadire ayrıca şöyle bir not yazmış:


"Kampanyaya katılıp, blogunda duyuranları bir süpriz bekliyor. Kutu hazırlayıp aşağıda ki adrese gönderecek olan ayrıca katılmayıp, duyuru yaparak katkı sağlayan herkesin dahil olacağı bir süpriz!"


Kutuların en geç 23 Nisan tarihine kadar hazırlanıp gönderilmesi gerekiyor. İşte adres:

Mutlu Olalım Derneği

Özlem Şengir

M. Kemal Cd.

Burak Apt. No 44 D 4

Bornova-İzmir

Çocuklardan Gelen Mektuplar...

Geçen sene bir fotoğraf sitesinde öğretmen Ömer Kurt'u tanıdım.Diyarbakır 'ın Silvan ilçesinin Dorukardı mezrasında görev yaptığı okulunu anlatıyor, öğrencilerinin fotoğraflarını paylaşıyordu.Tek başına bir öğretmenin neler başarabildiğini, öğrencileri tarafından nasıl sevildiğini

orada gördüm.Biz de Ayvalık ÇYDD olarak kitap, giysi ve kırtasiye malzemeleri yolladık. Arkadaşlarımız bereler, atkilar ördüler.Bir de onlara mektup ekledim.

Ömer Öğretmen, okulundaki çocukların türkçeleri gelişsin diye mektup yazmalarını teşvik ediyordu.

İşte dün koliyle çocuklardan mektup geldi.Yazdıklarını kimini duygulanarak, kimini gülümseyerek okudum.Bu genç öğretmeni Köy Enstitüleri zamanındaki öğretmenlere benzetiyorum.

Gitarıyla, sazıyla çocuklara müzik çalan; fotoğraf makinasıyla tanıştıran, okulun binasına ek yaptıran ve birçok eksiklerinin giderilmesi için devamlı çalışan bir öğretmen.İnterneti,sosyal paylaşım siteleri sesini duyurabilmek adına çok faydalı olmuş.Çektiği görüntülerden, tanıştığı kişiler aracılığı ile bir de kısa film yapmış.Gelen kolide o da vardı, İzledim hemen.

Dernekte en yakın zamanda, arkadaşlarıma da izleteceğim.

Güzel bir gündü...

Bir önceki yazımda söz ettiğim

anahtar koleksiyonumundan  çoğu hayırlı bir iş için

satıldı.Sonrasında bu para ,birilerine fayda oldu.

Ben de çok mutlu oldum, o evde ben

yeni yılın ilk hediyesini aldım.

Vişne rengi ,uçları oyalı bir yemeni.

Yemenileri çok severim zaten,bunun anlamı daha da fazla.

Zekiye hanım bu satırları hiç okumayacak

ama güleç yüzlü bu insana teşekkürlerimi yazmak istedim.

Sevgi

Bugünkü paylaşımım Erdal Atabek'in eski tarihli ama
eskimeyen bir yazısı:


''Sevgiye Yer Kalmadı mı?
Uzakdoğu'da bir Budist tapınağında geçmiş bir olayı anımsadım.Bu tapınak bilgeliğin gizlerini aramak için gelenleri kabul ediyordu ve burada geçerli olan incelik,anlatmak istediklerini konuşmadan açıklayabilmekti. Bir gün tapınağın kapısına bir yabancı geldi. Yabancı kapıda öylece durdu ve bekledi. Burada sezgisel buluşmaya inanılıyordu, kapıda tokmak ya da çan, zil türünden ses çıkaran bir gereç yoktu. Bir süre sonra kapı açıldı,içerdeki "bilgelik arayıcısı" kapıda duran yabancıya baktı. Bir selamlaşmadan sonra sözsüz konuşmaları başladı. Gelen yabancı, tapınağa girmek ve burada kalmak istiyordu. İçerdeki bir süre kayboldu,sonra elinde ağzına kadar suyla dolu bir kapla döndü ve kabı yabancıya uzattı. Bu "Yeni bir aracıyı kabul edemeyecek kadar doluyuz" demekti. Yabancı tapınağın bahçesine döndü,aldığı bir gül yaprağını dolu kabın içindeki suyun üzerine bıraktı. Gül yaprağı suyun üstünde yüzüyordu ve su taşmamıştı. İçerdeki Budist saygıyla eğildi ve kapıyı açarak yabancıyı içeriye aldı. Suyu taşırmayan bir gül yaprağına her zaman yer vardır.
Bu sevgiydi ve sevgiye her zaman yer bulunurdu.
...
İnsan ruhu da doğanın bir parçasıdır ve doğa gibi boşluk kabul etmez.
İçinde sevgiyi barındıramayan insan nefretle dolar ve insanlıktan uzaklaşır. Nefret etmeden birine kötülük yapamazsınız.
Nefret etmeden birini öldüremezsiniz.
Nefreti içinde barındırmak isteyen insan önce kendisinden nefret etmek zorundadır. İçinde nefreti yaşatan insan yüreğindeki sevgiyi kovmuştur. Artık onu bulması çok zordur ve bunun ağır bedelini ödeyecektir. Sevgisizlik ağır bir yüktür ve insan bundan kurtulmak için çok kötü şeyler yapar. Acımak sevgi değildir, üstünlüğün kabulüdür. Hoşgörü sevgi değildir, istemediğine katlanmaktır. Bağımlılık sevgi değildir,gereksinmenin karşılanmasıdır. Sevgi, değer vermesini bilmektir. Sevgi,yaşama hakkını kabul etmektir. Sevgi, varolmaktan kıvanç duymaktır. Sevgi, birlikte olmaktan sevinç duymaktır. Sevgi, eşitliğin duyumsanmasıdır. Sevgi, bütün yapay ayrımların hayattan çıkarılmasıdır. Sevgi, bilinçtir. Sevgi, insan olmaktır. Sevgiyi hayatımızdan kovduk ve yerine parayı koyduk. Para için yaşıyoruz, para için eğitim görüyoruz, para için meslek ediniyoruz, para için çalışıyoruz, para için birbirimizi çiğniyoruz, para için birbirimizi aldatıyoruz, para için savaşıyoruz. Sevgiyi hayatımızdan kovduk ve yerine üstün olmayı koyduk. Üstün olmak için yaşıyoruz, üstün olmak için yarışıyoruz, üstün olmak için kendimizden başkasının aşağı olmasına çalışıyoruz. Sevgiyi hayatımızdan kovduk ve nefreti içimize çağırdık. Birbirimizden nefret ediyoruz nefretle yaşıyoruz, nefretle çalışıyoruz, nefretle dövüşüyoruz, nefretle öldürüyoruz. Para, üstün olmak ve nefret etmek hayatımızı dolduruyor. Hayatımız da savaşlarla, dünyayı yağmalamakla, birbirimizi boğazlamakla geçiyor. Sevginiz olmadıktan sonra daha çok paranız olsa, daha üstün olsanız, daha çok toprağınız, eviniz arabanız, malınız olsa ne olur? Sevginiz yok ve hiç bir şeyiniz yok. Belki de yeniden öğrenmemiz gerek.''

Ölüm görmek, insana yaşamı da sorgulatıyor...

O günlerde duyduklarımı defterimin kenarına

şöyle not almışım...

İnsan yaşamı 3 gündür.

• DÜN : Geçmiştir,geri getiremezsin.
• GELECEK:Yaşamadan bilemezsin.
• BUGÜN:Saniye saniye harcadığın bugün.

şimdilik hoşçakalın...

Bir daha ne zaman buraya yazarım,bilemiyorum.
Babamla ilgili bir hastalık,üzücü günler...
Hayattaki güç günlerden.Geçtiğimiz pazartesi
en kötüsüydü ve ondan sonra beklemede geçen
günler.Bu satırları da evden uzakta ,İstanbulda
bir kafede yazıyorum,bir daha ne zaman bakarım
kimbilir...Sağlık en önemli şey,yaşadığımız anın
kıymetini bilmek ve sonuna kadar tadını çıkarmak.
İşte hepsi bu.Şimdilik hoşçakalın diyorum...

bahçeden kedi hikayeleri...

Diğer bir yavru,korkarak bakarken çekebildim...

Bahçemizin yeni yaramazları.Aslında beş tane yavru var.

Ama hepsini birarada fotoğraflamak zor .

Yukarda iki uykucunun

sarmaş dolaş bu pozunu bugün çektim.
Günboyu bol bol uyku çekip gece ne oyunlar ,
küçük küçük gürültüler,yaramazlıklar yapıyorlar.
Yeğenlerimiz İrem ve Ege geldiğinde,
kedileri görüp çok sevinecekler...
O zamana kadar insana da alışmış olurlar.

papatyalar

Dün bu papatyaları topladım, kır çiçeklerini
çok severim.Onların alçak gönüllü güzelliklerini,
kendine özgü kokularını.Uzun zamandır,birşey
yazamadım.Yarın da kermesimiz var.
Bugünden hazırlıklar olacak.
Bu papatyaları bloğumu ziyaret edenlere
armağan ediyorum...

Ebrunun mektubu...

Bugün bir mektup aldım,buradan paylaşmak istiyorum.Ebrucuğum
zarfını da kendi elleriyle yapmış,vermek için bahçede bekliyordu.
Okudum çok hoşuma gitti,bloğuma kaydediyorum.
* * * *
Şöyle diyorum;eğer çocuğunuz yoksa,ya da büyüdülerse
yeniden çocuklarla birarada olmak güzel...
Daha önce de yazmıştım,çocuk yuvasına gidiyorum.
Sizin de evinize yakın kimsesiz çocukların (8-12 yaş)
yaşadığı yuvalar var mı? Eğer haftada birkaç saatinizi buraya
harcarsanız,onları mutlu ettiğiniz gibi siz de çok mutlu olabilirsiniz.
Hatta bizim yaptığımız gibi birkaç arkadaş birlikte giderek
orada çalışma yaptırmak mümkün.
Devam etmeye karar verince tabi önce müdürle
konuşup,istenen birkaç belgeyi de götürmek gerekli.
Ben ve arkadaşlarım çocuklarla çeşitli elişi çalışmaları
yapıyoruz.Öğretmen olmadığımız halde çocuklar
bize öğretmenim şeklinde sesleniyor.
Gerçekten öğretmen olan kişiler
ders çalışmalarına yardım edebilir.
Esas eksikleri sevgi.Sevgiye herkesin ihtiyacı var.
Ama en çok da çocukların.Bir araştırma sonucu şöyleydi
hatırladığım kadarıyla ,zeka gelişimini sevgi ve ilgi olumlu
yönde etkiliyormuş...

Sokak Kedileri

Şu masum bakış...

Uzun zamandır balkonumuzda misafirler.

Büyükçe bir karton kutunun içine polar

bir parça koydum.Böylece sokak kedilerinin

sevdiği bir ev oldu.Çoğu zaman 2 kediyle kalmıyor

4-5 kedi sığıp ,birbirlerini de ısıtıyorlar.

Bir kediyi okşamak,çok güzel.Kedileri seviyorum...